W Wielki Piątek w skupieniu i ciszy gromadzimy się na sprawowaniu pamiątki Męki i Śmierci Pana naszego Jezusa Chrystusa. Zgodnie ze starożytnym zwyczajem w Wielki Piątek Kościół nie sprawuje Eucharystii. Liturgia tego dnia zaprasza przede wszystkim do rozważania biblijnego opisu Męki Pańskiej, a następnie adoracji i uczczenia Krzyża Świętego. Podkreśla jednak bardziej chwałę odkupienia przez krzyż niż poniżenie przez mękę. Nabożeństwo wielkopiątkowe rozpoczyna Liturgia Słowa, w której naczelne miejsce zajmuje opis Męki Pańskiej według świętego Jana. Po niej następuje wyjątkowo uroczysta modlitwa powszechna, w której staramy się o nikim nie zapominać. Punktem kulminacyjnym całej liturgii jest adoracja Krzyża i wspólna Komunia święta, podczas której przyjmujemy Ciało Pańskie - zadatek nieśmiertelności.
Po Męce i Śmierci Zbawiciela, martwe Jego ciało zdjęto z Krzyża i złożono w wykutym w skale grobowcu. Po liturgii Męki Pańskiej, w uroczystej procesji Najświętszy Sakrament jest przenoszony do kaplicy przechowania, która w polskiej tradycji nazywana jest Grobem Pańskim. Biały welon, którym jest okryta monstrancja, ma nam przypominać o śmierci Jezusa, o Jego pogrzebie, gdy Ciało naszego Zbawiciela zostało owinięte w białe płótna. Tam, przy Bożym Grobie, czuwamy przy Panu w wieczór Wielkiego Piątku i w Wielką Sobotę, oczekując z nadzieją na światło Wielkiej Nocy.
